Yazı Detayı
17 Mart 2016 - Perşembe 00:00
 
SON FERYAT
Meral Uysalgenç Özköse
 
 
Kucağıma aldığım ilk anda, kapkara gözlerin dünyamı değiştirmişti.Bacağımdaki morlukların acısı bile kalmamıştı.Kör olasıca baban olacak herif,hamileyken bile beni dövmeyi becermişti.Doktora kapıya çarptım demiştim.Dövülen kadınların en büyük düşmanıydı kapı.Kiminin kolunu,kiminin gözünü morartıyordu.Benim de bacağımı.Köyden annemi çağırmıştım bir gün önce.Bir yaşındaki oğluma bakacak güvendiğim biri lazımdı.Kocama güvenmeyi evlendiğim günden beri bırakmıştım.Lanet olsun onunla evlendiğim güne.Gün yüzü göstermemişti bana. Oğlum dünyaya geldiğinde değişir sanmıştım. Oğlan babasıydı ne de olsa.Ama nerde.Çok uzun sürmemiş,yine içmeye başlamıştı.Ev sahibim teyzenin yardımları olmasa aç kalırdık oğlumla.İkinci çocuğu istemediğim halde Allah’ım bana verdin , rızkını da sen ver diye dua ettim hep. Yıllar geçmedi bir türlü. Abinle sen büyürken çektiğim çile anlatılır gibi olmadı.Sonunda kocamın çalıştığı iplik fabrikasına gittim bir gün.Müdüre çıktım.Her şeyi anlattım.Çalışacağım dedim.Allah razı olsun.İyi adammış.Yarın gel başla dedi.Akşam babana nasıl anlatırım diye kara kara düşündüm.O gün ev sahibimden borç aldığım parayla içki aldım,yanına yemek yaptım.Küfrederek kapıdan girdi.Burnu yemek kokusunu alınca ayakkabısının teki elinde kaldı.’’Kim var len bu evde’’derken beni gördü.Sesimi hafifçe kısarak ‘’sana anlatacaklarım var,gel otur ‘’dedim.Abinle seni doyurup uyutmuştum bile.Baban beni döverken o kadar ağlıyordunuz ki içimin acısı canımın acısını geçiyordu.Geçinemediğimizi,aynı fabrikada benim de çalışacağımı söyledim.Bu akşamki bahanesi hazırdı.Önce yemek yedi,sonra beni bir güzel dövdü.İlk defa canım acımadı kızım,Dünyanın dayağını da yesem sizler için çalışacaktım,dönüş yoktu. Vardiyalı çalışmaya alışmıştım,dayağa alıştığım gibi.Bu sefer de maaşımı elimden almak için dövüyordu.Hepsini nasıl verirdim.Kumar,kadın,içki .Oğlum ve kızım ,canlarım ,size kıymasındı yeter ki.Ama içki akıl bırakmıyordu insanda.Bir gün sizi kurtaramadım babanızın nefret kokan ellerinden.Bağırdım,yapma,onlar senin çocukların dedim,olmadı kuzucuklarım.En çok ta sen dayak yerdin be kızım.Azıcık sus,ortalıkta görünme derdim de ,bana inat babanla diklenirdin.Fabrikada aynı vardiyadaki Nuran Abla,’’şikayet et kocanı,devletten uzaklaştırma iste.Nereye kadar.’’dediğinde kararımı vermiştim.Yaptım.O canavarı şikayet ettim.Karakolda da beni tehdit edince,mahkemeye fazla iş kalmadı.Hapse attılar.Çok sürmedi,çıktı hapisten.Akıllandım,dedi.Ailem dedi.İnandım çaresizce.Belki de inanmayı çok istedim.İstediğim birazcık huzurdu.Kazandığımız para yeterdi bize.Ahh o takıntıları yok mu.İlk günden telefonlar susmadı,akşam gidiş o gidiş.Ertesi gün her şey eski haline geliverdi birden.İçindeki öfke daha da artmıştı.Önüne gelenle beraber olan hayat kadınına dadanmıştı.Nasıl anlatayım kızım.Onda ne hastalık varsa bana da bulaştırmıştı.Sağlık ocağındaki doktor tedavi ederken beni ,ilaçları eşin de kullansın diyordu ama ne fark ederdi ki.Esas o kadının tedavi olması lazımdı. Vardiyama gittiğim bir akşam,sen uyumuştun kızım.Sabah olunca eve geldim, hazırlanıp okula gittin sandım.Abin seni bulamamış yatağında.Panik içindeydi.Akşam baban yine yapmış yapacağını,ant içerim ki bu evde durmam deyip yatağına gitmişsin.Sabah boş olan yatağı görünce abin bilememiş ne yapacağını.O da çocuktu be kızım.Bir kez daha gittim polise.Bu kez senin için.Seni kaybetmeye kıyamazdım.Dayanamazdım.Nerdeydin,kimin yanındaydın,soramazdım kimseye.Okula gittik.Arkadaşlarını aradık.Sağlık ocağına gittim.Yok,yok.Ben seni koruyamadım kızım.Annelik yapamadım,karnınızı doyurup,kıyafet alınca biter sandım.Bir gün sonra arkadaşının evinde bulduk seni.Baba dayağından kaçtığını söyleyince Devlet bana da bırakmadı seni .Aldı kendi kollarının altına.Beni de ayırdı . Senden ilk ayrılışımdı,ama içim rahattı.Karnın doyuyor,okuluna gidiyor ve kimse seni dövmüyordu. Ben katlanırdım özlemine gül kokulu kızım.Bir gün dönecektin nasılsa.Baban olacak hayırsız bu kez de sana zarar verdiği için girdi hapse.Boşanma için başvurdum mahkemeye.Yoksa her şeyimi kaybedecektim.Hayatımda çocuklarımdan başka bir hazinem yoktu ki.Abin kendini kurtarmış,çalışıyordu.Güzel günlerimiz olacaktı.Yıllardır ilk kez içimde bir umut ışığı belirmişti. Üniversiteye gittiğini görmüştüm ya daha ne isteyebilirdim Allah’ımdan.Büyümüş,çok güzel bir kız olmuştun.Başarılıydın .Okulunu bitirince işe de girmiştin.Babandan boşanmıştım.Hapisteyken çok yalvardı bana.Ama bu sefer dinlemedim,inanmadım ona. Her gün telefonla sesini duymaya alışmıştım.Aramazsan içimde bir sıkıntı beliriyor,ateşler basıyordu vücudumu.Panik atak deniyormuş buna.Sağlık ocağındaki doktorla dertleşiyorduk.Seni anlatıyordum ona.Bir kez de sen gelince gitmiştik yanına.Gözleri dolmuştu.’’Ne kadar büyümüşsün,seni iyi gördüğüme çok sevindim ‘’demişti. Dün gece telefonda son kez sesini duydum.Nedense uyuyamadım .Kabuslar peşimi bırakmadı.Sabahı zor ettim.Bilemezdim sonun başlangıcına geldiğimi.Bilemezdim seni sonsuza kadar kaybedeceğimi.Ellerimden kayıp gideceğini.Bilsem seni yanı başımdan ayırır mıydım hiç.Seni benden ayıran caniyi tanıyor muydun kızım?Bana söyle hadi.Söyle de onun ciğerini kalbiyle beraber sökeyim.Acım dinmez ki başka türlü.Nasıl kıydı sana.Güzelliğine.Gençliğine.Ne istedi benim gül kokulumdan,canımdan. Kara toprak.Altında barındırdıklarından bir haber gelmiyor.Ben senden artık nasıl haber alacağım mis kokulu kızım.Sen toprağın altında yatarken , ben nasıl nefes alacağım.Gözlerim senden başkasını görmezken ,kime bakacağım .Allah’ım,çok acılar çektim ama böylesi bir acıya nasıl dayanacağım.Kalbimde atan kuşun sesini duyuyor musun kızım.İçim boşalıyor gibi.Ruhumun bedenimden ayrıldığını hissediyorum.Bu dünyada seni bıraktım ama öbür dünyada hep seninle olacağım.Söz veriyorum. Yanına geliyorum ,yer var mı bana.Hasretimiz bitecek .Hadi.Aç kollarını.
 
Etiketler:
Yorumlar
Haber Yazılımı